Olieverlies zou in dit geval erger zijn geweest ...
Anyway, ik maak van de gelegenheid gebruik ook mijn beknopt verslag hier even neer te pennen aangaande dit evenement :
Zaterdagmorgen, heel vroeg uit de veren, ruim op tijd, op plaats van afspraak, samen de trein op, t.t.z. : Wij (Jos en ik), als verdachte individuen, er weeral uitgepikt aan de doaune, voor een grondig onderzoek. Gelukkig beperkte het onderzoek zich tot de wagen, en bleven de nitril handschoenen achterwege

. Later bleek dat we er waren uitgepikt door een doaunier die de LE85 van Jos gewoon van dichterbij wou bekijken. het scheidde ons jammergenog wel van het groepje andere MG'ers. Jammer !
De rit naar het hotel verliep verder voorspoedig. Daar aangekomen en ingecheckt, was het wederom tijd om richting "Huize Adrian" te rijden, waar een mooie ontvangst ons deel was. Leuk om alweer wat bekenden terug te zien, met een hapje en drankje. Onze dank gaat dus wederom uit naar Adrian voor zijn gastvrijheid.
Later vertrokken we richting eerste plaats van afspraak : Het hotel, waar we net vandaan kwamen

. Een poging om samen naar het hotel terug af te zakken, mislukte uiteraard na 2 straten reeds, omdat het drukke verkeer "een rijtje" van 2 auto's achter elkaar amper toeliet. De insteek was om samen met een 20-tal wagens richting plaats van vertrek af te zakken, wat uiteraard wederom een zware utopie bleek te zijn; We waren na 100 meter alweer in een lange rij van, heu, 2 wagens aan het rijden. De rest ofwel verloren gereden, ofwel op eigen houtje, richting vertrekpunt. Het ritje dwars door de buitenwijken van Londen, vervolgens door wimbeldon, met zijn 20.000 verkeersdrempels, ter grote van de Himalaya, waar menig onderkanten van F'jes zwaar kennis maakte met de aarde, duurde veel te lang. Uiteindelijk kwamen we dus aan, waar we een leuke restaurant hadden verwacht. Het bleek echter niet meer dan een hamburgertent te zijn; die ten doel had, de onderbuik van Engeland te voeden. De "tent" was te klein, het personeel onvriendelijk en het eten was heu, .... eetbaar, vooral na het veel te lange wachten, want honger is de beste saus. Hier had de organisatie toch een steek laten vallen naar mijn mening, een gemiste kans. Op deze plaats ontmoette ik heel vluchtig Andros en Stefke. Ik heb ze jammer genoeg, later niet meer gezien in de drukte.
Het feit dat de rit naar deze hamburgertent reeds niet van een leien dakje was gelopen, deed ons het ergste vermoeden voor de rit die zou volgen, dwars door het centrum van Londen. Onze angst bleek later echter deels onterecht. We reden samen met Luc en Kasper in een groepje van 3, waar we, je raadt het al, door het verkeer, Kasper na 200 meter alweer kwijt waren. We zouden dus verder rijden met 2 MG's. Het roadbook was niet gemakkelijk, deels omdat de situaties zich zo snel na elkaar opvolgden. Logisch, je rijdt immers ook in een grootstad. De drukte viel heel goed mee. Als je oppaste voor de taxi's, dewelke worden bestuurd door Hooligans, viel het allemaal zeer goed mee. T'mag gezegd, Londen is een subliem mooie stad, zelfs bij nacht, met de feërieke belichting. De big ben, de tower bridge, westminster Abbey, Eye of Londen, Londen tower, St.Pauls cathedral, trafalgar square, dwars door het financiele centrum, waar je een pasje voor nodig had, de Milenium dome... allemaal dingen die je ooit moet aanschouwd hebben en als dat dan ook nog in een MG is geweest, denk ik dat je iets gedaan hebt, dat weinigen ooit nog zullen kunnen doen. De rit was dus schitterend, maar ook heel vermoeiend voor zowel bestuurder als voor Co-driver, die zich 200% diende te concentreren op het roadbook. Het einde hebben we niet gehaald, maar het scheelde niet veel. We geraakten tot situatie 120 van de 140 en hielden het dan voor bekeken. T'was al lang over twaalven, de dag was lang geweest en dat merkte we. Tijd om terug de rit aan te vatten richting hotel, waar ons GEEN frisse pint meer wachtte. Jos was er van aangedaan, dus kropen we maar in onze tram.
De volgende dag, beloofde wederom een mooie dag te worden. Na het ontbijt werden we opgehaald door Ted Newman, die we nog kende als organisator van de vroegere Treffens. Deze rit, die ons terug richting trein zou leiden, was werkelijk schitterende te noemen. Bijna continu door holle wegen, omboord door hagen; De typische Engelse wegen, dwars door de tuin van Engeland, genaamd : "Kent" (niet de firma uiteraard). Prachtige vergezichten en pitoreske dorpen, waren ons deel tijdens deze rit. Ja, dit was echt prachtig. Ook het weer liet ons hier niet in de steek trouwens. S'middags stopten we aan een versterkt fort, Upnor Castle (
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tocht_naar_Chatham ), dat de hoofdrol speelde ten tijde van de Hollandse aanval op de Britse Armada op 17 Juni 1667. Ondanks, kasteelbezoeken me na een half uur meestal niet echt meer boeien, vond ik dit echter een super bezoek. Het pitoreske en typische restaurantje, waar we s'middags ons maal konden nuttigen waren de kers op de taart. Vervolgens weer de wagens in, om terug door schitterende landschappen te rijden. Na een korte break en wat mooie landschappen en vergezichten, kwamen we tenslotte terug aan bij de trein. De terugreis was jammer genoeg een feit. We bedanken ook hier Ted Newman, voor deze sublieme ervaring.
Ik heb jammer genoeg van deze bewogen 2 daagse geen foto's, maar hier zullen anderen zeker het gat in mijn verhaal kunnen vullen.
Bedankt mede reisgenoten, bedankt organisatie. T'was een unieke ervaring !